Voorraadbeheer van je webshop

Featured

Nederland wordt steeds meer ondernemend. Veel mensen starten bijvoorbeeld een online onderneming in de vorm van een webshop. Daarbij stellen de meeste mensen zich dezelfde vragen. Wat voor producten wil ik gaan verkopen? Hoe ga ik mijn webshop bouwen? Wat voor administratieve zaken komen hierbij kijken? Een andere belangrijke vraag is ook: Waar ga ik de producten van mijn webshop opslaan?

Fulfilment

Stel je wilt óók een onderneming beginnen en je bent eruit wat voor producten je gaat verkopen. Deze koop je vervolgens in via bijvoorbeeld een groothandel. Als je je producten ingekocht hebt, is het natuurlijk fijn als je deze ergens kunt stallen. Verschillende fulfilment bedrijven bieden hier oplossingen voor. Zo regelen zij bijvoorbeeld niet alleen de opslag en beheer van je producten, maar regelen zij ook de verzending en retournering ervan. Zo zit je thuis niet opgescheept met je voorraad, hoef je je geen zorgen te maken over het inpakken van pakketjes en word je niet overvallen door teruggestuurde pakketjes.

Andere voordelen van fulfilment

Een van de grootste bedrijven die voordelige fulfilment oplossingen biedt, is PostNL. Zij bieden speciale voordelen zodat je nóg beter kunt profiteren van fulfilment. Zij regelen bijvoorbeeld dat orders die vóór 24:00 uur geplaatst zijn, de volgende dag nog bezorgd worden aan huis. Daarnaast kun je als ondernemer altijd real-time zien hoeveel producten er nog in voorraad zijn en bieden zij zelfs nog ‘Same day’-delivery en avondbezorgingen. Check dus de pagina van PostNL voor alle opties.

Initiatief nemen en stress verminderen

Zelfs als je niet zeker weet wat je kansen zijn, betekent dit niet dat je ergens niet aan moet beginnen. Het leven is een continu veranderingsproces en dat slaat net zo goed op de economische als op de biologische en psychologische facetten van ons leven. Je ontkomt nooit aan organisatorische veranderingen die ook jou betreffen en veel van deze veranderingen leiden eerder tot méér dan tot minder stress.

Neem initiatief!

Wees alert en probeer er iets aan te doen, voordat deze veranderingen en hun gevolgen onomkeerbare feiten zijn geworden. Zorg dat je ze zoveel mogelijk ziet aankomen. En neem het initiatief. Mensen die in hun beroepssituatie altijd overgeleverd lijken te zijn aan de omstandigheden, zijn gewoonlijk diegenen die wachten totdat er iets gebeurt en dan pas reageren. Mensen die meer vat op de dingen lijken te hebben, zijn gewoonlijk ook diegenen die dingen zien aankomen en op tijd ingrijpen om zich ertegen te beschermen (of er profijt van te hebben).

Vier eigenschappen van mensen die initiatief nemen

Mensen die het initiatief nemen, laten zich meestal niet verrassen door gebeurtenissen. Deze mensen…

  • … kunnen anticiperen. Ze voelen aan wat er gaat gebeuren en nemen stappen om het te voorkomen, of om er gebruik van te maken, of om het te veranderen, zodat et hun belang dient. Ze hebben meestal op het juiste moment op de juiste plaats de juiste informatie. Soms worden ze om deze reden ten onrechte betiteld als ‘geluksvogels’.
  • … zijn besluitvaardig. Ze beslissen wat ze gaan doen, terwijl anderen er nog over nadenken. In het algemeen is dit niet hetzelfde als impulsiviteit. Impulsieve mensen anticiperen niet, maar handelen overijld als het ‘gevaar’ hun al op de hielen zit.
  • … tonen moed. Snel en besluitvaardig handelen brengt vaak enig risico met zich mee. Ze zijn bereid om dit risico te nemen, terwijl anderen eromheen draaien (en zich op den duur misschien zelfs grotere risico’s op de hals halen).
  • … zijn stressbestendig. Mensen die het initiatief nemen, zijn vaak tegen spanningen opgewassen en houden goed in de gaten hoe dingen zich ontwikkelen, terwijl gespannen mensen de werkelijkheid ontvluchten of ontkennen (‘Het loopt niet echt op een crisis uit’; ‘alles komt vanzelf op z’n pootjes terecht’; ik wil er gewoon niets mee te maken hebben’).

Dit betekent niet dat mensen, die het initiatief nemen, ‘beter’ zijn dan de mensen die zich afwachtend opstellen. Ze kunnen opportunistisch, egocentrisch en zelfs meedogenloos zijn. Aan de andere kant kunnen afwachtende mensen besluiteloos, onbekwaam tot handelen en voortdurend gespannen zijn doordat ze geen vat kunnen krijgen op de gebeurtenissen. Ideaal is het gedrag dat bestaat uit zowel initiatief nemen als afwachten, afhankelijk van de eisen die de situatie stelt en van de rechten van andere mensen en van jezelf.

Neem jij genoeg initiatief?

Bepaal aan de hand van de vier genoemde eigenschappen of je iemand bent die het initiatief neemt of iemand die zich afwachtend opstelt en in hoeverre dit bepalend is voor de mate van stress in je leven. Als je meestal een afwachtende houding aanneemt, ga dan na of het meer dan wel minder spanningen veroorzaakt als je vaker het initiatief neemt: kijk vooruit, zorg dat je goed geïnformeerd bent en sla niet op de vlucht, maar houd stand in moeilijke situaties!

De crisis van 1929

Door een blinde zucht tot speculeren waren de koersen van de aandelen in de Verenigde Staten tot abnormale hoogten opgelopen in 1929. Tallozen hadden in beursspeculaties een mogelijkheid gezien om in korte tijd veel geld te verdienen door het kopen van aandelen, desnoods met geleend geld. De bankdirecties, aangestoken door de mentaliteit van ‘prosperity forever’, waren te gemakkelijk bereid geweest krediet te verstrekken. Het zou leiden tot een periode van crisis in Amerika en de rest van de wereld.

De beurs crasht

Toen in oktober 1929 de koersen op de beurs van New York snel begonnen te dalen betekende dit voor vele bezitters van aandelen een ramp. De op papier verdiende fortuinen bleken niet te bestaan; duizenden kleine spaarders, die hun geld in aandelen hadden belegd, werden geruïneerd. Verscheidene banken raakten in ernstige financiële moeilijkheden, verschillende gingen zelfs failliet. Mede daardoor raakten talrijke industriële bedrijven in moeilijkheden. Zij werden gedwongen de productie in te perken of te staken. Personeel werd ontslagen. Door de toenemende werkloosheid daalde de koopkracht. Daardoor werd de positie van nog meer bedrijven ondermijnd en kwamen steeds meer werknemers op straat te staan. Op de grondstoffenmarkt daalden de prijzen. Daardoor werden ook de Amerikaanse boeren getroffen, die al in de twintiger jaren nauwelijks renderende bedrijven hadden bestuurd. De crisis werkte door in vrijwel de gehele wereld: de Verenigde Staten hadden zulke nauwe banden in het financiële vlak met Europa opgebouwd, dat ook daar de crisis ingrijpende gevolgen had. Geleidelijk verbreidde de crisis zich over alle werelddelen. De gevolgen waren rampzalig. Miljoenen mensen werden getroffen door een werkloosheid, waaraan geen einde scheen te komen en die een demoraliserende invloed uitoefende. Machines roestten weg in de fabrieken en duizenden hectaren grond bleven onbewerkt liggen, terwijl honderdduizenden niet aan de slag konden komen en armoede en honger leden.

De overheid schiet te kort

Door de regering, met de republikein Hoover aan het hoofd, werd de ware aard van de crisis niet onderkend. Men meende met een crisis in de conjunctuur te doen te hebben, zoals die zich nu eenmaal met een zekere regelmaat voordoet in een maatschappij, waar vrije productieverhoudingen bestaan. Weliswaar betrof het in dit geval een zeer ernstige en diepe crisis, maar het economische leven zou zich gaandeweg vanzelf herstellen: ‘prosperity is just around the corner’. Maatregelen die in het verleden herstel hadden gebracht, zouden ook nu baat kunnen brengen: bezuiniging, versobering, verlaging van de lonen, inkrimping van de productie, ontslag van werknemers. Om de nood te lenigen werd van overheidswege iets gedaan op het terrein van werkverschaffing en de steunverlening.

President Roosevelt en de New Deal

Toen de crisis echter voortdurende en zelfs ernstiger vormen aannam, begon het inzicht door te breken, dat van het vrije spel der economische krachten geen herstel te verwachten viel. In 1932 nam de Democratische kandidaat voor het presidentschap, Franklin D. Roosevelt, in zijn program, de New Deal, een reeks voorstellen op, die erop gericht waren de crisis krachtig te bestrijden en de staatsburgers te beschermen tegen rampen als maatschappelijke ondergang en werkloosheid. Met een overweldigende meerderheid werd Roosevelt tot president gekozen.

Uitgangspunt voor Roosevelts presidentiële maatregelen, die hij nam in overleg met een staf van deskundigen, de braintrust, was de gedachte, dat de overheid de vastgelopen machine van het economisch leven weer op gang diende te brengen. Roosevelt sprak van: ‘to prime the pump’. Als men daarin slaagde, kon de staat zich daarna weer terugtrekken ten gunste van de particuliere ondernemingen. Roosevelt zag het dan ook als zijn eerste taak koopkracht te scheppen, zodat de industriële productie weer op gang werd gebracht. Daartoe werd de National Recovery Act (de NRA) ingevoerd. Op basis van vrijwilligheid konden de bedrijven de zogenaamde codes of fair competition doorvoeren, waarin voor elke bedrijfstak landelijk of regionaal bepalingen waren opgenomen omtrent lonen en prijzen en arbeidsvoorwaarden. Daarmee werd ‘een vloer onder de lonen’ geplaatst en een ‘plafond boven de prijzen’. De NRA opende bovendien de mogelijkheid voor de overheid grote openbare werken aan te besteden, waardoor tevens een bijdrage tot de werkloosheidsbestrijding werd geleverd. Herbebossing van gebieden, die door erosie werden bedreigd, verschafte immers werk aan duizenden. Stuwdammen werden aangelegd en rivieren gekanaliseerd. Het meest spectaculair was wellicht het gigantische project waar in de kanalisatie van de Tennesseerivier ter hand werd genomen. Roosevelt hoopte, dat deze overheidsprojecten, die midden in de crisistijd werden uitgevoerd, een stimulans en een voorbeeld voor particuliere ondernemers zou zijn.

De crisis komt ten einde

Tenslotte kreeg de regering door de NRA mogelijkheden om de achterstand van de Verenigde Staten op het gebied van de sociale verzekeringswetgeving en van de arbeidswetgeving in te lopen. Roosevelt heeft van die mogelijkheid gebruik gemaakt onder andere door de Social Security Act van 1935 en de Wages and Hours Act van 1938. Ook de landbouw kreeg de bijzondere aandacht van de regering. De koopkracht van de boeren diende hersteld te worden. Dit kon alleen bereikt worden als de landbouwers voor hun producten een redelijke prijs ontvingen. Door middel van de Agricultural Adjustment Act werd de regering in staat gesteld aan de boeren vaste prijzen voor hun producten de garanderen, mits zij bereid waren de productie in te perken en eventuele overschotten te vernietigen.

In een land als de Verenigde Staten, met een sterke liberale traditie, ondervonden Roosevelts maatregelen herhaaldelijk kritiek. De versterking van het gezag van de centrale regering en het tempo waarin de sociale wetgeving werd doorgevoerd, gecombineerd met de invoering van een sterk progressief belastingstelsel, had tot gevolg dat Roosevelt ervan beschuldigd werd te streven naar de vestiging van een socialistische maatschappij. Dat nam niet weg dat Roosevelt zich driemaal herkiesbaar kon stellen en dat hij met duidelijke meerderheid herkozen werd. De massa van het Amerikaanse volk gaf daarmee uiting aan de waardering voor Roosevelt en sprak daarin zijn vertrouwen uit inde verzorgingsstaat, die de president voor ogen stond.

Rusland onder Chroesjtsjov

Op het twintigste partijcongres van de communistische partij van Rusland, hield Chroesjtsjov in 1956 een opzienbarende rede, waarin hij Stalin veroordeelde en van talrijke misdaden beschuldigde. Een nieuwe periode in het bestaan van de Sovjet-Unie werd daarmee ingeluid. Althans, in persoon kwam er een nieuwe leider, maar in de binnenlandse politiek vond er geen wezenlijke koerswijziging plaats. De dictatuur van de partij bleef gehandhaafd en aan de communistische opvattingen mocht niet worden getornd.

Welvaartscommunisme

Chroesjtsjov karakteriseerde zijn politiek als ‘welvaartscommunisme’. De industrie zou zich meer dan tevoren richten op de productie van verbruiksartikelen ten behoeve van het volk. De prijzen van de landbouwartikelen werden verhoogd, de werktijden werden verkort, lonen en pensioenen werden verbeterd. De medische verzorging en het onderwijs (ook het hoger onderwijs) waren staatsbelangen en in staatshanden, maar kosteloos voor ieder die er voor in aanmerking kwam. De industrie breidde zich sterk uit, hoewel gezegd moet worden, dat Chroesjtsjov kon voortbouwen op het werk van Stalin, die Rusland al omhoog wist te stoten tot de tweede industriële macht van de wereld. Voortgegaan werd met het in cultuur brengen van de uitgestrekte vlakten van Siberië, waar talrijke industriesteden verrezen, een proces dat vóór de Tweede Wereldoorlog als was begonnen.

Vreedzame coëxistentie

Ten aanzien van buitenlandse politiek verklaarde Croesjtsjov, dat hij een vreedzame coëxistentie nastreefde, dat wil zeggen een vreedzaam naast elkaar bestaan van twee geheel verschillende systemen, namelijk dat van het kapitalisme en van het communisme. Dit betekende niet, dat hij twijfelde aan de eindoverwinning van het communisme, maar deze zou tot stand komen via de weg van economische wedijver, waarin de Sovjet-Unie de Verenigde Staten binnen zeer korte tijd zou voorbijstreven. Het optimisme van Chroesjtsjov werd nog versterkt door het voortgaande dekolonisatieproces in Afrika en Zuidoost-Azië. Hij geloofde met zekerheid, dat de jongen, zelfstandige staten in de wereld de zijde van het communisme zouden kiezen. Het uitdragen van de communistische beginselen in deze delen van de wereld was daarom meer dan ooit noodzakelijk. Het betekende ook dat ondanks de coëxistentie de koude oorlog voortduurde en de regeringsperiode van Chroesjtsjov rijk was aan spanningen.

Destalinisatie en dekolonisatie

De allereerste spanningen deden zich voor binnen het Oostblok. De destalinisatie vond in de satellietstaten van Rusland veel weerklank en met name in Polen en Hongarije dacht de bevolking, dat er een periode van meer vrijheid zou aanbreken. Volksbewegingen in Polen brachten de tijdens Stalin in ongenade gevallen Gomoelka aan het bewind (1956), die uitdrukkelijk verklaarde, dat het bondgenootschap met de Sovjet-Unie zou blijven gehandhaafd. Evenmin zou het communisme als stelsel worden afgeschaft; wel zou de terreur van de voorgaande jaren worden beëindigd. In Hongarije werd een vrijwel gelijksoortige beweging ingezet, die Imre Nagy aan het bewind bracht. De anticommunistische gevoelens van het volk liepen echter de regering uit de hand en de regering Nagy stond toe, dat er anticommunistische partijen werden opgericht en dat overal in het land de Stalinistische communisten werden vervolgd. Toen bovendien de regering besloot uit het Pact van Warschau te treden, besloot de Sovjet-Unie in te grijpen. Russische tanks trokken Boedapest binnen, waar enkele weken de ongelijke strijd van de burgerbevolking tegen de Russische troepen duurde. Met niets ontziende wreedheid werd Hongarije in november 1956 teruggebracht in het gareel van de Sovjet-Unie.

Toenemende spanningen

Ook in de buitenlandse politiek wisselden spanning en ontspanning elkaar af. Op een conferentie te Wenen trachtte Chroesjtsjov de jonge Amerikaanse president te intimideren, in 1961 werd de spanning rondom Berlijn vergroot doordat van communistische zijde een muur werd gebouwd om Oost- en West-Berlijn van elkaar te scheiden. In 1962 vond een zeer ernstige crisis plaats, toen de Verenigde Staten de Sovjet-Unie sommeerden de op Cuba geplaatste raketten te verwijderen.

De grote mogendheden hadden elkaars krachten afgetast en begrepen, dat een wereldoorlog slechts kon worden voorkomen, wanneer een samenwerking in één of andere vorm tot stand zou komen. Om de toeneming van de gevaarlijke radioactiviteit in de lucht te voorkomen en de spanningen in de wereld te verminderen werd in 1963 het kernstopverdrag gesloten, waarbij bovengrondse proeven met kernwapens werden verboden. Pogingen om verdere verspreiding van kernwapens te voorkomen resulteerden in het non-proliferatieverdrag, dat tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie werd gesloten, met de bedoeling dat andere landen zich hierbij zouden aansluiten. Beide staten begrepen, dat moderne wapens als atoombommen en waterstofbommen, waarover zij in ruime mate beschikten, in staat waren de gehele mensheid te vernietigen.

Op het gebied van de ruimtevaart bleef de wedijver doorgaan. Nadat in 1957 de Russen hun eerste satelliet lanceerden, de Spoetnik I, slaagde binnen een jaar eenzelfde Amerikaanse poging. Satellieten kunnen worden gebruikt voor vele doeleinden: voor spionage, voor de communicatie tussen de werelddelen en ook voor het vervoer van kernwapens. In juli 1969 landde een bemand Amerikaans ruimteschip op de maan.

De val van Chroesjtsjov in 1964

In oktober 1964 werd op bijna geluidloze wijze Chroesjtsjov van zijn functies ontheven. Als reden werd opgegeven, dat hij zich terugtrok wegens zijn gevorderde leeftijd en het slechter worden van zijn gezondheid. De oorzaken van zijn val zullen wij moeten zoeken in een aantal mislukkingen in zijn binnen- en buitenlandse politiek. In eigen land vond men hem te onberekenbaar, niet systematisch werkend en weinig gelukkig in zijn landbouwpolitiek. Ook was men nog niet het verloop van de Cuba-crisis vergeten en het Russische prestigeverlies, dat daaruit was voortgevloeid. Eén van de belangrijkste oorzaken van Chroesjtsjovs falende buitenlandse politiek was de toenemende verslechtering van de verhouding tussen de Sovjet-Unie en de Chinese Volksrepubliek.

Vijvers en vijverplanten

Wanneer u besluit om waterplanten op te nemen in uw vijver, moet u met een aantal belangrijke dingen rekening houden. In dit artikel wordt beschreven wat voor verschillende behandelingen verschillende soorten waterplanten nodig hebben en wat voor methodes en trucs er zijn om waterplanten te planten. April is de beste plantmaand omdat de planten dan de kans krijgen zich op hun nieuwe plek vanaf het begin te ontwikkelen. U kunt planten tot laat in de zomer, maar zulke planten moeten voor het planten teruggesnoeid worden en zullen pas het jaar erop tot volledige ontwikkeling komen.

Plantklaar maken

Waterlelies
Als waterlelies rechtstreeks van de kwekerij komen, ontvangt u niets meer dan kale wortels, maar er zijn ook in pot gekweekte exemplaren verkrijgbaar. Zulke planten moeten worden overgezet in plantmandjes nadat u ze een voorbehandeling heeft gegeven. Haal de plant voorzichtig uit zijn pot, met kluit en al, en plant hem opnieuw in zonder het wortelgestel te verstoren. Als de wortels de kluit niet goed doorgroeid hebben, haal dan de grond wel weg en behandel zo’n plant alsof het een kale wortel was. De meeste waterlelies hebben een omhooggebogen, dikke wortelstok met een brede kraag van kleinere worteltjes rond de top. Sterke scheuten en bladeren groeien uit die top. Een kleine groep waterlelies, ontstaan uit Nymphae tuberosa en N. ‘Odorata’, hebben cilindrische, horizontaal kruipende wortels met krachtige scheuten aan de uiteinden. Vroeg in het plantseizoen hebben waterlelies alleen wat ondergedoken bladeren, maar als de tijd vordert volgen er drijvende bladeren en wat bloemen. Bij zulke al verder ontwikkelde planten moet u het drijvende blad en de bloemen verwijderen voordat u ze plant; laat u het zitten dan sterft het zeer waarschijnlijk toch af, zeker als de plant in een plastic zak is vervoerd. Zonder drijvende bladeren kan een waterlelie zich gemakkelijker aanpassen aan de nieuwe omstandigheden en nieuwe stengels en bladeren ontwikkelen die op waterdiepte zijn afgestemd. Snij met een scherp mes het oude deel van de wortelstok – onder de kleine zijworteltjes – af. Haal ook alle oppervlaktebladeren en bloemen weg, maar laat de ondergedoken bladeren zitten. Kort de kraag van kleine zijworteltjes in tot 2 a 3 cm. van de wortelstok en verwijder eventuele slechte (rotte) stukken van de wortelstok. Haal de wortelstok even door van houtskoolpoeder of zwavelbloem om schimmel te voorkomen en plant hem in de mand.

Oeverplanten
Oeverplanten hebben minder plantvoorbereiding nodig. Snij de wortels tot op 2 a 3 cm. terug en – als dat nodig lijkt – kort u ook de stengels in (tot op eenderde van de uiteindelijke groeihoogte). Dat is alleen nodig als u pas in de tweede helft van de zomer plant en met volwassen planten te maken heeft. Zorg dat de aangesneden stengels boven water blijven. De vaak holle stelen gaan anders snel rotten.

Planten met drijvend blad
Deze planten zullen hetzelfde behandeld worden als oeverplanten. Met uitzondering van de Nuphar, deze krijgt dezelfde behandeling als waterlelies.

Moerasplanten
Moerasplanten hebben bijna geen voorafgaande behandeling nodig. Als u na midden juli plant, kunt u de snelgroeiende polvormende planten tot op eenderde van hun hoogte terugsnoeien en uitgebloeide bloemen verwijderen.

Onderwaterplanten
Zowel geboste zuurstofplanten als exemplaren met een wortelkluit hebben geen speciale behandeling voor het planten nodig.

Drijvende waterplanten
Verdeel grote samenhangende hoeveelheden planten eventueel in kleinere eenheden voordat u ze in de vijver zet.

Het planten

Waterlelies en andere planten met drijvend blad
Deze worden op dezelfde manier geplant. Planten met kale wortels en in pot gekweekte planten, dus met wortelkluit worden echter verschillend behandeld.

Kale wortels
Vul het mandje tot 2 a 3 cm. onder de rand met vijvergrond. Druk het oppervlak aan en knip het teveel aan gaasdoek weg. Goed natmaken met behulp van een gieter. Met een plantschopje of met de hand maakt u een kuiltje in de grond dat goot genoeg is om de wortels te bevatten. Zet de plant in het gat en bedek de wortels met grond. Druk de grond rondom de wortels aan en maak alles opnieuw nat voordat u het oppervlak afstrooit met 1 cm. fijn grind.

In pot gekweekte planten
Vul de mand tot de helft met vijveraarde, maak dit goed nat – gebruik een gieter met fijne broes – en zet de plant erop zonder de wortelkluit te beschadigen. Vul de mand verder op tot 2 cm. onder de rand en druk het aan. Weer goed nat maken en met 1 cm. fijn grind afstrooien.

Oeverplanten
Volg de aanwijzingen voor waterlelies en planten met drijvend blad.

Moerasplanten
Moerasplanten worden meestal in zwarte plastic potjes of zakjes verkocht. Behandel ze op dezelfde manier als gewone vaste planten.
Maak de kluit goed nat als hij nog in de pot zit. Haal dan het potje weg, zonder de kluit te beschadigen. Met de hand of een schopje maakt u een plantgaatje dat even diep maar iets groter is dan het potje. Zet de plant in het gat, houd stengels en blad vrij van grond, anders zal het in het moeras snel gaan rotten. Breng grond rond de wortels aan, licht aandrukken en flink water geven (met een gieter met fijne broes).

Onderwaterplanten
Als u bosjes met een steen of lood verzwaarde onderwaterplanten heeft, druk die dan in een mand die met grond of grind gevuld is. Zorg dat het lood of de steen volledig bedekt is. Blootliggend lood veroorzaakt rot en de stelen van de onderwaterplanten zullen loskomen, gaan drijven en wegrotten.

Drijvende planten
Laat drijvende planten op het wateroppervlak drijven.

De mandjes in het water zetten

Iedere plant moet op de juiste diepte gezet worden, zo nodig op een stapeltje stenen. Kies steeds zorgvuldig een goede plek; eenmaal neergezet moeten de planten niet nog eens verzet worden, dat verstoort een goede groei. Laat het mandje langzaam in het water zakken. Als het water diep is, kunt u het mandje aan twee kanten op stukken sterk draad leggen of deze door de zijkanten halen, aan de draden optillen en vervolgens laten vieren tot het op de bodem van de vijver staat. Staat het mandje eenmaal goed, dan kunt u de draden wegtrekken. Als u het midden van de vijver niet vanaf de kant kunt bereiken, moet u een stevige plank dwars over de vijver leggen en daar voorzichtig op kruipen om de mand in het water te zetten. Om mandjes in grote vijvers te zetten, heeft u de hulp van een tweede persoon nodig. Neem twee stukken draad ter lengte van de langste kant van de vijver plus de diepte. Haal deze door de zijkanten van het mandje heen, een aan iedere kant. Breng het mandje vanaf twee kanten van de vijver boven het water en laat het langzaam zakken; staat het op de bodem, trek dan de draden eruit.

Mandjes uit het water halen
Uit ondiepe vijvers tilt u de mandjes gewoon uit het water. Maar als het water diep is, kan het noodzakelijk zijn om de vijver in te lopen om de mandjes te kunnen pakken. Doe dat zo min mogelijk, omdat er altijd schade aan de vijveromgeving ontstaat. Als u lieslaarzen draagt, moeten die eigenlijk wel tot uw borst reiken, want zelf in water dat maar 90 cm. diep is kunnen gewone lieslaarzen vollopen als u zich voorover buigt.

Kleine vijvers en troggen

Als de vijver, vak of trog te klein is om er plantmandjes in te zetten, moet u direct in de vijveraanrde op de bodem planten. Dit hoort weinig problemen te geven omdat planten geschikt zijn voor kleine watertjes ook weinig groeien en elkaar niet gauw in de weg zitten. Mocht dat toch gebeuren, dan zijn ze gemakkelijk uit elkaar te halen. Breng een 10-15 cm. dikke laag vijveraarde op de bodem aan en maak die door en door nat. Het water moet net niet boven de bodemlaag uitkomen; in deze fase te veel water geven veroorzaakt later modderwater als er verder wordt aangevuld. Maak de planten plantklaar en duw ze stevig in de grond. Bedek de bodem dan met een 1 cm. dikke laag fijn grind en vul de vijver of bak met water. Dit moet heel voorzichtig gebeuren om geen grind of grond op te wervelen. Leg daarom een plastic zak op de bodem. De zak moet groot genoeg zijn om de bodem helemaal te bedekken. Leg daar het eind van de tuinslang op en draai de kraan half open. Het water zal langzaam over de zak en eraf stromen; naarmate het water stijgt, zullen ook zak en slang meestijgen. Haal de zak weg als deze bijna bovenaan is en vul verder bij.

Vijvers met grond op de bodem

Het is heel goed mogelijk om plantmandjes in een natuur- of kleivijver te zetten, maar direct in de grond planten geeft in zulke vijvers een meer natuurlijke aanblik.

Waterlelies en andere planten met drijvend blad
Meng een flinke hoeveelheid vijveraarde met genoeg water tot het een stijve brij is. Breng dat (10 cm. dik) rond de wortels van de plant aan. Neem een vierkant stuk jute, groot genoeg om de kluit te bevatten, zet de kluit er in het midden op, vouw de lap eromheen en bind deze losjes met een touwtje dicht. Zet het geheel op de gewenste plek in het water. De plant zal naar de bodem zinken. De wortels groeien door het jute heen de grond in.

Oeverplanten
In ondiep water kunt u oeverplanten direct in de vijvergrond zetten. Ze zullen niet gauw gaan woekeren, want de steile helling naast de plantrand beperkt hun groei. Met een schopje of met de hand maakt u plantgaten die groot genoeg zijn om de planten in te zetten. Plant in het gaatje, aandrukken en eventueel grond bijvullen. Bedek de grond na het planten met een 1 cm. dikke laag fijn grind.

Gebundelde onderwaterplanten
Deze zijn gemakkelijk in vijverbodems te zetten. Zet ze gewoon in het water. De gewichten in de bundels zorgen dat naar de bodem zakken, waar ze al snel zullen wortelen.

Drijvende planten
Leg deze planten gewoon op het wateroppervlak.

Leo Tolstoj; gedachten van een beroemd schrijver

Tolstoj is een beroemd Russisch schrijver. Hij was van adel, denker en schrijver van literaire en politieke werken. Hij schreef romans, maar ook historische werken over Rusland, zoals ‘oorlog en vrede’. Hij heeft ontzettend veel invloed gehad in het politieke leven van Rusland in de 19e eeuw. Hij wilde hervormen en ging graag de discussie aan met de heersende gedachten van de Orthodoxe kerk. Wie was hij precies en wat ging er door zijn hoofd? Een kennismaking met één van ’s werelds bekendste schrijvers uit de geschiedenis.

‘Tot mijn 14e jaar geloofde ik zonder te denken. Toen ging ik mij verdiepen in godsdienstige vraagstukken. Die pasten echter niet in mijn levenstheorieën. Ik brak ermee. Tien jaar kon ik erbuiten. Ik ging op in de genoegens van de ‘society’, ik leefde zoals de grote wereld dit eiste, ik gehoorzaamde aan al haar plichten. Ik hing de beest uit. Dat hoorde je, als student, immers te doen?’

Tolstoj: Gelukkig leven?

Dat schrijft Tolstoj over zichzelf, terugblikkend op zijn leven. Het leven van een beroemd schrijver, wiens romans in vele talen vertaald zijn. Het leven van een aristocraat, die van zijn moeder (een prinses Wolkonski) een groot landgoed heeft geërfd. Een man die veel gereisd heeft en dagelijks brieven kreeg uit alle delen van de wereld. Men zou zeggen: het leven van een gelukkig mens. Maar dat was niet het geval. Sinds jaren beklemde hem de vraag: hoe kan iemand gelukkig leven, in luxe als een beroemd man, terwijl er vlak naast hem zoveel ellende in de wereld heerst? Die vraag was al bij hem opgekomen toen hij als jong vaandrig meevocht in de Krimoorlog (1853-1856). Hij schreef toen zijn eerste novellen, die zo’n opgang maakten dat de tsaar ze las en naar aanleiding daarvan het bevel gaf de jonge schrijver niet naar het front te sturen.

Oppervlakkig leven?

Later kwam de vraag opnieuw op, toen Tolstoj in Parijs een openbare terechtstelling van een misdadiger bijwoonde. Ook merkte hij dat het leven in de Parijse salons al even oppervlakkig was als dat in Moskou of Sint Petersburg. Hij probeerde vanuit zijn landgoed de wereld te verbeteren. Hij wijdde zich aan de opvoeding van de boeren, maar merkte dat hij hiermee onder zijn medelandeigenaars alleen maar verontwaardiging opwekte.

Dwaze gedachten?

Ook wilde hij afstand doen van zijn gehele vermogen, maar hij kwam daardoor in conflict met zijn hele gezin. ‘wat een dwaze gedachte. Wie is daarmee geholpen? Moeten wij dan verder in armoede leven?’ zeiden zij. Tolstoj was realist genoeg om de juistheid hiervan in te zien. Maar dat bracht hem aan het twijfelen. Was hij zelf in staat om volgens zijn beginselen te leven? Kon hij afstand doen van zijn goederen? veranderde daardoor iets? Berokkende hij daardoor geen leed juist aan diegenen die hem dierbaar waren, omdat zij nog niet konden leven volgens de overtuiging die voor zo vanzelfsprekend was geworden?

Een onbevredigend compromis?

Tenslotte verdeelde hij zijn vermogen onder zijn vrouw en kinderen en leefde als gast op zijn eigen landgoed. Een onbevredigend ‘compromis’. In zijn boeken keerde hij zich nu tegen de maatschappij, tegen de kerk, die al het onrecht in de wereld niet veroordeelde. Hij werd door de Kerk uitgesloten; niettemin kreeg hij van een uitgever een miljoen roebel aangeboden voor publicatierechten die hij na zijn dood weer zou moeten afstaan. Hij weigerde, wilde volledig afstand doen van alle auteursrechten. Daarmee kwam het conflict met de familie tot een hoogtepunt. Op 82-jarige leeftijd nam hij de vlucht met niet meer dan 82 roebel op zak. Op reis kreeg hij een longontsteking. In de wachtkamer van het eerstvolgende station werd de zieke opgenomen. Op het bericht van zijn ziekte stroomden uit alle delen van Rusland journalisten en fotografen toe, maar zijn eigen vrouw weigerde hij de toegang tot het ziekenvertrek. Pas tijdens zijn doodsstrijd werd zij binnengelaten. Zij smeekte hem om vergeving voor alle moeilijkheden, die zij hem in de weg had gelegd.